Dit kleurrijke zondagochtend concert ontleent zijn naam aan een kort, juweel van een werk.

De Pavane couleur du temps werd in 1920 geschreven voor een strijkkwintet en later, in 1954, gearrangeerd voor een klein orkest. Het stuk ontleent zijn naam aan het sprookje Peau d’âne (Ezelsvel) van Charles Perrault, waarin een prinses, die een gevreesd huwelijk wil ontlopen, haar toekomstige en ongewenste echtgenoot op de proef stelt door een jurk te vragen “in de kleur van de tijd”. De prachtige, romantische lyrische lijnen zingend over de kenmerkende ‘walking bass’ van een Pavane, maken dit korte werk tot een aangrijpende miniatuur!

Claude Debussy’s Sonate voor fluit, altviool en harp werd gecomponeerd in 1915, tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het is een mijlpaal in de 20e-eeuwse kamermuziek, waarin de klanken van de instrumenten in deze nieuwe trio-bezetting een uniek palet vormen voor moderne, impressionistische kleuren. Het werk heeft een unieke, intieme textuur waarin instrumenten afwisselend lyrische, pastorale en melancholische stemmingen oproepen, vaak in een dromerige sfeer. Het werk gaat meer over klankkleur en textuur dan over dramatische ontwikkeling, waarbij de harp fungeert als een subtiele basis in plaats van alleen als een virtuoze solist.

Als slot van dit kleurrijke concert het zelden gespeelde pianotrio van Ernest Chausson. Het is een jeugdig, gepassioneerd meesterwerk in vier delen, sterk beïnvloed door zijn leraar César Franck en Wagneriaanse chromatiek. Het heeft een donkere, cyclische structuur, waarin thema’s uit het openingsdeel steeds terugkeren en intense emoties, elegische melodieën en rijke, dikke texturen vermengen. Waren de klankkleuren bij Debussy eerder die van een Monet schilderij, dan zijn we hier bij de penseelstreken van Van Gogh!