Glazunov’s strijkkwintet heeft dezelfde bezetting als het beroemde strijkkwintet van Schubert: hij voegt een tweede cello toe aan het traditionele strijkkwartet. Dit geeft de muziek een bijzonder rijk en sonoor karakter. En net als bij Schubert geven twee cello’s de componist een grote flexibiliteit: hij kan beide instrumenten gebruiken om de melodie te dragen, een begeleidende rol te spelen, de middenharmonieën in te vullen of een baslijn te spelen. In dit prachtige, lyrische werk worden al die mogelijkheden ten volle benut. Een rijk en romantisch werk dat alleen in het laatste deel put uit de typische opzwepende ritmes van Russische dansmuziek.

In het korte, ontroerende Chanson russe van Igor Stravinsky wordt de viool gedempt door een sourdine: die bijzondere klankkleur draagt bij aan de kwetsbaarheid en tederheid van de lyrische ontboezeming, alsof de je meest intieme gevoelens liefst niet hardop zou zeggen. Prachtig!

Dmitri Sjostakovitsj’ Zeven romances op gedichten van Alexander Blok, is een kamermuziekcyclus voor sopraan, viool, cello en piano. Het werk werd in 1967 in slechts drie dagen tijd gecomponeerd, na een uitbarsting van creatieve energie; een zeer persoonlijke, intieme meditatie over liefde, verlies en de kracht van kunst. Het is uniek dat niet alle zeven liederen door het volledige ensemble worden uitgevoerd. Ze wisselen elkaar af in alle mogelijke verschillende combinaties: zang in samen met elk instrument solo, de zang met drie verschillende duo’s en alleen tot slot alle vier de uitvoerders in het laatste lied.

Zeker een aangrijpend concert om naar uit te kijken!