Wolfgang Amadeus Mozart – Strijkkwartet nr. 15 in D mineur, K.421/417b (1783)
Charlotte Spruit, Alma Vink (viool), Lily Francis (altviool), Amy Norrington (cello)
Amy Beach – Cradle Song of the Lonely Mother (Slaapliedje van de eenzame moeder), opus 108 (1924)
Valère Burnon (piano)
Alfred Schnittke -Pianokwintet (1972–1976)
Valère Burnon (piano), Artiom Shishkov, Kaja Nowak (viool), Vincent Hepp (altviool), Raphaël Feye (cello)
Dit prachtige programma van de maandagochtend brengt drie zeer uiteenlopende werken samen in een ode aan de moeder.
Mozarts beroemde Strijkkwartet nr. 15 in D mineur staat bekend om zijn dramatische en donkere klank en zou zijn gecomponeerd terwijl zijn vrouw Constanze aan het bevallen was. Het stuk heeft een intense emotionele sfeer en voortdurende voelen we de innerlijke onrust en verlangen. Constanze verklaarde dat de plotseling uitbarstingen in forte in het tweede deel haar kreten vanuit de andere kamer verklanken.
A Cradle Song of the Lonely Mother, gecomponeerd in 1924, is een beklijvend en intiem pianostuk van de Amerikaanse componiste Amy Beach. Een poëtische miniatuur in de vorm van een berceuse die een scène oproept van een moeder die alleen een wieg schommelt, mogelijk als weerspiegeling van verlies of diepe eenzaamheid…een moeder die voor haar overleden kind zingt?
Kort na de dood van zijn moeder in 1972 begon Alfred Schnittke met het schetsen van het werk dat uiteindelijk zijn Pianokwintet zou worden. Het werd een werk in vijf delen voor piano en strijkkwartet, gecomponeerd tussen 1972 en 1976. Later werd het gearrangeerd voor symfonieorkest en omgedoopt tot In Memoriam…
In een interview dat de componist in 1980 gaf, zei hij dat zijn wens om een “eenvoudig, maar oprecht” muzikaal eerbetoon aan zijn moeder te schrijven voor hem “een bijna onoplosbaar probleem” vormde: ik kon niet verdergaan omdat ik wat ik had geschreven vanuit denkbeeldige ruimtes, gedefinieerd in termen van geluid, moest overbrengen naar de psychologische ruimte zoals gedefinieerd door het leven, waar ondraaglijke pijn bijna onbelangrijk lijkt en men moet vechten voor het recht om dissonantie, consonantie en assonantie te gebruiken.
Een meesterwerk uit de twintigste eeuw, ontroerend en tegelijkertijd hoopgevend.